Tijdens het werken raken lichaam en geest vermoeid. Normaal gesproken herstellen zij ’s nachts van deze vermoeidheid, maar het kan zo zijn dat er een restje vermoeidheid overblijft. De tweede dag merkt de patiënt niks van die extra vermoeidheid, maar als het lichaam en de geest tijdens de volgende nacht weer niet voldoende uitrusten, zal de vermoeidheid zich opstapelen en met de dag erger worden.

Kan de patiënt in het weekend niet herstellen van deze extra vermoeidheid, dan gaat hij/zij de volgende week ook weer met vermoeidheid in. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren als de patiënt ook in het weekend moet werken of als hij/zij veel sociale verplichtingen heeft in het weekend en eigenlijk helemaal niet tot rust komt. Ook de gezinssituatie speelt een rol. Bijvoorbeeld de verzorging van de kinderen kan te veel of te zwaar zijn, maar het kan ook zo zijn dat er veel conflicten zijn in het gezin, waardoor de spanning hoog oploopt.

De vermoeidheid bouwt zich geleidelijk aan op tot er op een gegeven moment een disbalans ontstaat in het lichaam. Daardoor ontspant de patiënt zijn/haar lijf nog wel, maar niet meer in die mate die het gewend was. De meeste mensen hebben dit niet in de gaten. Als niets aan de voortdurende opbouw van spanning en vermoeidheid gedaan wordt, loopt het lijf vol en kan het op een gegeven moment niets meer compenseren. Van de ene op de andere dag valt iemand voor zijn/haar gevoel helemaal uit. De diagnose is dan dat de patiënt overspannen of burnout is.

Mensen vallen dus vaak in één keer uit, maar in feite is daar een heel proces aan vooraf gegaan, waarbij langzaam spanning in het lichaam is opgebouwd. Het omgaan met spanning door het lichaam is vergelijkbaar met een elastiek: het kan ver opgerekt worden, maar op een gegeven moment breekt het.